Nieuws

 

< vorig nieuwsitem
12 oktober 2010

Het beste beentje voor

Door: Marjolein van den Diepstraten

Marjolein van den Diepstraten

Marjolein van den Diepstraten

Terwijl ik nog bezig ben mijn bevindingen van het zojuist afgewerkte consult in mooie bewoordingen te formuleren, komt Bart joviaal groetend de spreekkamer binnen. Bart - meneer Swartjes voor outsiders - is een ambitieuze hardloper die met enige regelmaat mijn spreekuur bezoekt. Bart is geen topatleet en heeft ook niet meer de leeftijd of ambities om op dat niveau te presteren. Maar Bart is wel bloedfanatiek en wil dat alles rondom zijn wedstrijden klopt.
Ons eerste contact stamt al van een paar jaar terug. Als beginnend hardloper had hij ontdekt over enig talent te beschikken en besloot dat zo goed mogelijk te willen uitbuiten. Hij zocht een goede trainer en nam contact op met mij. Zijn hulpvraag was duidelijk: Sneller lopen, minder buikklachten en meer energie bij de duurlopen. Op basis van zijn eetdagboek was algauw duidelijk waar zijn buikklachten vandaan kwamen en met wat simpele adviezen bemerkte Bart ook al snel hoe hij de man met de hamer kon ontlopen tijdens lange trainingen. Kort daarna liep hij zijn eerste wedstrijd, waarvan hij me de dag erna vol trots op de hoogte bracht. Vervolgens hoorde ik een tijdje niks van Bart. Wel zag ik zijn naam frequent in uitslagenlijsten pronken waarbij het me niet ontging dat hij nog altijd progressie boekte.
Enkele maanden geleden hing Bart ineens weer aan de telefoon: Hij wilde een marathon gaan lopen. Samen maakten we een nieuw voedingsplan. Wekelijks hadden we contact, stelden adviezen bij en werkten toe naar dit grote moment. Ik geloof dat ik - als eveneens fanatieke hardloper - bijna net zo zenuwachtig was als Bart zelf toen het grote moment daar was. Twee dagen na de race belde hij me op, bedankte me voor de goede adviezen en gaf aan een geweldige ervaring rijker te zijn. Stiekem voelde het van binnen ook een beetje als een overwinning voor mijzelf. Want hoewel Bart het fysieke werk had verricht, had ik ook mijn steentje bijgedragen aan deze prestatie.
Zodoende verstreek de tijd. Bart bleef trainen en ik zelf natuurlijk ook. Want hoewel Bart met sprongen vooruit was gegaan, was ik op de 10 kilometer nog altijd een tikkeltje sneller dan hij. Tot afgelopen zondag. Samen stonden we aan de start van dezelfde wedstrijd. Vrolijk wensten we elkaar succes en spurtten weg toen het startschot klonk. Ik liep heerlijk, maar een eindsprint zat er bij mij niet meer in. Bij Bart blijkbaar wel. En zo werd ik geklopt tijdens de laatste meters voor de finish. Net over de streep ontmoetten we elkaar, allebei nog nahijgend. Met een ondeugende grijns op zijn gezicht, vroeg hij: "Ging het lekker, diëtistje?" Waarop ik met een zweem van jaloezie moest erkennen te zijn verslagen door mijn pupil...



Geen reacties

Voeg reactie toe (alleen diëtisten en gezondheidsprofessionals)

*

* - verplicht veld

*
*
*
*
 
 
 
 
 
 

NieuwsvoorDietisen.nl maakt gebruik van cookies. Meer informatie Sluiten