Wilma Meijer
Ik ben 53 jaar en werk 10 uur per week op 5 locaties voor een stichting die verpleeghuiszorg bied. Daarnaast ben ik waarnemer voor een andere stichting met een aantal verpleeg- en verzorgingshuizen. Ook heb ik sinds september mijn eigen praktijk aan huis.
Zondag 16 mei
Na een enerverende periode heerlijk een zondag rust, opladen voor de week die komen gaat. Ik zie er tegenop. Heb besloten mijn 10-urige baan bij de Stichting die verpleeghuiszorg biedt op te zeggen. Na een jaar hard werken kreeg ik te horen dat ik de indruk gaf me niet op te stellen als een Stichting medewerker, maar vooral met mijn eigen zaken bezig te zijn. Omdat ik me hierbij niets kan voorstellen vraag ik verduidelijking, hoe moet het dan, wat houdt dat in. Hierop krijg ik geen concreet antwoord. Wel resulteert het in verlenging van mijn jaarcontract met daarbij de boodschap dat ik moet proberen om van het negatieve beeld, dat men van mij heeft, af te komen. Dat mijn leidinggevende negatief beelddenker is blijkt wel. Wie dat nog meer in de stichting is, is voor mij een grote vraag. Ik kan helemaal niets met deze feedback.
Maandag 17 mei
Vandaag cursus voor diëtisten voor De beweegkuur in Nijmegen. Lange dag, de cursus duurt van 9.30 uur tot 21.30 uur.
Na een introductie van de beweegkuur en het voedingsprogramma volgt een sessie pathofysiologie. Dat is lang geleden. Hoe zat het ook alweer met die citroenzuurcyclus en de werking van ADP en ATP. Fijn dat de theorie herhaald wordt.
Na een uitgebreide lunch weer lekker fit voor het middagprogramma waarin multidisciplinair samenwerken uitgebreid wordt besproken. Aan de hand van een casus leren we de pathofysiologie toe te passen. Na een inspannende middag stond er een heerlijk diner voor ons klaar. Daarna het avondprogramma. Hou ik het nog vol? Gelukkig werd het onderwerp groepsdynamica besproken met behulp van verschillende werkvormen. Het was zo 21.30 uur. In de trein naar huis overdenk ik de dag. Door de politieke situatie is het nog niet duidelijk hoe de Beweegkuur gefinancierd gaat worden. Om 22.45 uur was ik thuis. Nog even snel de mail lezen.
Dinsdag 18 mei
Vandaag een druk programma. Om 9.00 uur bij mij op de locatie overleg met de verpleeghuisdiëtisten uit de regio. Altijd een plezierig overleg. Handig om voor die tijd nog even de mail te checken. Het is 8.15 uur, dat moet dus nog wel lukken voor het overleg. Dat had je gedacht. De computer heeft er vandaag geen zin in en wil niet opstarten. Tergend langzaam loopt hij zijn programma door voordat ik werkelijk kan inloggen. Dan slaat hij op tilt. Heel wat frustratie en 15 minuten later toch maar helemaal opnieuw beginnen met opstarten. Manager facilitair loopt even binnen, hé Bernard wat moet ik nu met zo’n computer. Prima vent, begrijpt de frustratie en maakt melding bij ICT. 25 minuten later een andere PC op gezocht. Kan nog net mijn mail lezen. Snel naar het overleg. Langzaam druppelen de diëtisten binnen. Zal je net zien. Vandaag een aanrijding op de A28, waardoor het verkeer in de hele regio ontregeld is.
De nieuwe rayonmanager van Nestlé hebben we uitgenodigd om ons het een en ander te vertellen over de nieuwste ontwikkelingen van hun dieetproducten. Daarna met elkaar doorpraten over de implementatie van de SNAQrc. Wil nog niet overal vlotten. Door bezuinigingen op personeel valt soms het hele plan in het water. Erg lastig. De diëtist is echt afhankelijk van hoe het elders in de organisatie geregeld is. Afspraken gemaakt voor de volgende vergaderingen dit jaar. 11.15 uur, sorry meiden ik moet gaan, jullie vinden het verder wel hè?
Samen met mijn collega zoeken we een vrije ruimte waar we even rustig kunnen praten.
Ik moet nu toch voor de draad komen met mijn verhaal. Ik zie er tegen op. Heb voor haar vakantie niets willen vertellen over de problemen die speelden. Zou mogelijk haar vakantie verknallen. Ik vertel haar mijn verhaal. Ik krijg geen vast contract. Ongeloof, hoe kan dit? Ik begrijp het zelf ook nog steeds niet. Na een jaar hard werken en het een en ander op poten te hebben gezet vind ik dat ik waardering heb verdiend in de vorm van een vast contract. Mijn collega heeft gelukkig begrip voor mijn standpunt en begrijpt mijn keuze.
Na dit gesprek voel ik mij opgelucht. Nu kan ik mijn leidinggevende en P&O inlichten over mijn besluit. Nog even een paar uurtjes werken en ik kan om 14.00 uur naar huis.
’s Middags nog een paar consulten in mijn eigen praktijk. Aan het eind van de dag voel ik mij leeg.
Woensdag 19 mei
Omdat mijn contract per 1 juli afloopt en ik nog veel vakantie uren heb staan is mijn laatste werkdag bij de stichting 1 juni. Dat betekent nog 20 uur werken. Hoe ga ik het aanpakken.
Eerst maar de collega’s logopedie en ergotherapie inlichten over de ontstane situatie. Hun reacties doen me goed. Ook maar even bij Bernard binnen lopen. Vol ongeloof hoort hij mijn verhaal aan. Wat willen ze dan voor iemand hebben roept hij uit. Het ging juist zo lekker. Wel begrip voor mijn besluit. Ik ben geen twintiger die financieel afhankelijk is. Het risico dat ik zou gaan hadden ze toch wel kunnen zien aankomen?
Bij de artsen loop ik ook even binnen. We weten het al. Wat weten jullie al? Ik kon het niet laten om het hele verhaal te vertellen wat er achter mijn besluit zat om te vertrekken. Dat hadden ze natuurlijk niet gehoord. Wat jammer, de samenwerking ging juist zo goed.
Snel wat cliënten af. Daarna naar een andere locatie. Daar zit net iedereen aan de koffie. Ook hier doe ik mijn verhaal. In één dag heb ik meer waardering voor mijn werk gekregen dan van mijn leidinggevende in een heel jaar. Het ging juist zo goed. We werken zo fijn samen. Sorry, niet iedereen wil dat zien.
Om 15.00 uur ben ik weer thuis. Ik voel me heerlijk, vol positieve energie. Dat had ik vandaag nodig na die ellendige weken.
’s Middags nog een gesprek met een collega uit het dorp die ook graag voor zichzelf wil beginnen. Kunnen we samenwerken? En hoe? We spreken samen af om eens met de wethouder te gaan praten om te kijken wat we voor de inwoners van ons dorp kunnen betekenen. De wethouder kent ons dorp als geen ander. Uit de statistieken blijkt dat diabetes hier meer dan gemiddeld voorkomt. Is dat bij haar ook bekend. Wat is het beleid van de gemeente omtrent bevorderen van gezond gedrag? Kunnen wij hierbij aansluiten?
’s Avonds nog snel een consult voordat ik ga sporten. Even lekker helemaal ontspannen.
Donderdag
Vandaag doe ik vakantiewaarneming voor een collega bij een andere stichting. Leuk om bij een ander te kijken hoe daar alles geregeld is. Samen met de stagiaire houden we de tent draaiende.
Heerlijke werkdag. Ik voel me wel moe, na alle spanning van de afgelopen weken.
Vrijdag
Vandaag naar gemeentehuis om mijn paspoort op te halen. Gelijk bij de receptie vragen om een afspraak met de wethouder. Nee, daar moet u telefonisch een afspraak voor maken. Dan kan ik u nl. doorverbinden… Ik begrijp het. Dat ik daar niet aan gedacht heb. Thuis pak ik de telefoon, wilt u alstublieft een mail sturen naar de ambtenaar, natuurlijk die moet ook aan het werk worden gehouden. Vol begrip stuur ik een mail.
Dan de wekelijkse boodschappen en daarna heerlijk genieten van de zon.
‘s Avonds dit verslag schrijven heerlijk om alles van je af te schrijven. Het was een enerverende week.
Ik voel me sterk. Zondag is het Pinksteren, feest van de Geest. Dat gaan we vieren. De afgelopen weken heb ik er niet alleen voor gestaan.
Mijn motto blijft: Het leven wordt steeds mooier. Er wacht een geweldige toekomst.
