Carlijn van Ophuizen
Ik werk als diëtist op de afdeling kinder-geneeskunde van het Jeroen Bosch Ziekenhuis in 's-Hertogenbosch. De locatie ligt midden in de stad. Heerlijk! Behalve voor je portemonnee dan.
Ik werk samen met 2 collega's, waarvan er 1 haar handen vol heeft aan kinderdiabeten. Samen hebben wij zo'n anderhalve full-time baan op de kindergeneeskunde waar we momenteel na de fusie samenwerken met 14 kinderartsen. Het is een opleidingsziekenhuis, dus er lopen ook nog eens tig arts-assistenten rond. En die schrijven ook consultaanvragen... Ik heb het altijd druk! Vind ik...
Maandag
Maandag is mijn vrije dag. Maar goed ook, want dan kan ik nog nagenieten van het weekend. Maar niet heus. Strijken, wassen, strijken, opruimen en kinderen van school halen. Tot overmaat van ramp zie ik ook nog eens dat ik met mijn zoon van 1 jaar naar het consultatiebureau moet. Ik overleg deze ochtend ook nog telefonisch met mijn collega over de presentatie die we morgen moeten houden in Utrecht tijdens de workshop van de Stuurgroep Ondervoeding bij kinderen. Ons telefonisch overleg duurt maar liefst 2 uur.
Dinsdag
Ik zit in de trein, samen met mijn collega, terwijl we praten over de inhoud van onze presentatie die we vandaag dus moeten houden tijdens de workshop van de Stuurgroep Ondervoeding in het kader van het screenen op ondervoeding bij kinderen. We zijn daar al zo'n twee jaar mee bezig en het lijkt soms wel een gebed zonder einde. Nu heeft de Stuurgroep ons eruit gepikt omdat we het schijnbaar niet zo slecht doen volgens de cijfers. Of we onze ervaringen eens willen delen? Hier zijn we dus de afgelopen weken erg druk mee geweest. Vorige week was ik er wel klaar mee en bedacht me dat ik 'gewoon' eens rustig een avondje wilde strijken.
De presentatie gaat goed en we winnen de aanmoedigingsprijs, samen met de Reinier de Graafgroep uit Delft. Wat een eer van al het werk!
Woensdag
Woensdag is altijd een hectische dag! We beginnen met de Panda-poli. Dit is de nu sinds 1 jaar lopende multidisciplinaire nazorgpoli voor prematuur en/of dysmatuur geboren baby's. Alle afspraken zijn van te voren gepland en op zo'n ochtend loop je de benen onder je lijf vandaan. De poli is wel heel zinvol en ook leerzaam. Van de andere disciplines steek ik veel op en het vergroot mijn blik op een te vroeg geborene. Daarbij kun je al veel voedingsproblemen voorkomen omdat je als diëtist in een vroeg stadium betrokken bent. We eindigen met een MDO.
's Middags zijn er 2 nieuwe consulten op de kinderafdeling. Ik had stiekem gehoopt dat er misschien wel geen consulten zouden zijn en ik de enorme bult met POR-ren, literatuur en kladjes die op mijn bureau liggen weg kan werken. Mooi niet dus. Ach, die tijden zijn volgens mij ook echt geweest. Je kunt amper nog een vrije dag op nemen, zonder dat je stapel met achterstallig onderhoud groter wordt! Met de dag zie ik de stapel groeien. Hij is onuitputbaar! Ik ben blij als we straks een elektronisch dossier hebben. Dan zie ik stapel niet meer liggen. Ideaal lijkt me dat.
's Middags probeer ik nog een overleg te plannen met een kinderarts voor aankomende vrijdag. Ik moet haar vrijdag terugbellen.
Donderdag
Weer een vrije dag. Nou ja, vrij. Ik rijd en loop van school heen en terug om mijn 2 kinderen van 4 jaar te brengen en te halen. De jongste van 1 wordt vanzelfsprekend ook meegesleurd. Hij vindt er niets aan. Ik loop klas in en uit. Het is een tweeling en achteraf gezien is het uitermate onpraktisch geweest om ze apart in een klas te hebben zitten. Maar ach, zo goed voor de individuele ontwikkeling hè? Nadat ik weer thuis ben aangekomen kook ik alvast eten. Na school gaat er 1 naar ballet en de andere twee breng ik naar oma. Dan kan ik een boodschap doen en ongestoord 1 uur lang toch van mijn vrije dag genieten.
Vrijdag
Ik begin de dag chaotisch. Ik kom te laat binnen, want er was een mega-file richting 's-Hertogenbosch. Vrijdagochtend is er kinderpoli. De poli zit bijna altijd vol. De eerste afspraak is met een puber van 15 jaar met ondergewicht waardoor zij allerlei lichamelijke klachten heeft. Ze vind het 'not done' naar een diëtist te gaan, vertelt ze me. Ik geniet van dit soort uitspraken, dat maakt het werk met kinderen leuk. Tussen de bedrijven door lukt het me ook nog een overleg met de kinderarts te plannen. ´s Middags staan er nog telefonische consulten op de agenda. Ik werk ze af en zie dat het 17.30 u is. Ik mail nog wat diëtisten die aanstaande week voor een werkbezoek komen n.a.v. de post-hbo cursus kinderdiëtetiek. Gauw nog even een beetje opruimen ' voor het oog' en als ik dan eenmaal in de auto zit op weg naar huis heb ik het idee dat ik van voren niet weet dat ik van achter nog leef. Herkenbaar?
