Column

 

< vorige column
18 januari 2011

Vrijbrief


Karine Hoenderdos

Ze gaan sinds 1 januari 2011 fluitend door het leven, de verlegen diëtisten van Nederland. Wat een opluchting! Ze kunnen die vervelende huisartsen voortaan negeren! Weg met die arrogante, kritische dokters met steevast te weinig tijd. Ze zijn niet meer nodig, want voor een bezoek aan de diëtist is voortaan geen verwijsbrief meer nodig. Jazeker, dames en heren, vanaf 1 juni is er directe toegang tot de paramedische beroepen. De cliënt kan binnenkort voortaan gewoon zelf naar ons toe!

Nou ja, gewoon? Stel dat ik in Haarlem woon en een diëtist wil bezoeken. Ik google dan op “diëtist – haarlem” en vind 101.000 resultaten. De moed zinkt me meteen al diep in de schoenen, maar dapper klik ik wat websites van diëtisten aan. Ze lijken allemaal wel op elkaar. Ze lijken allemaal wel heel erg op elkaar. Na vijf minuten surfen duizelt het me van de termen als “individuele aanpak”, “advies en coaching”, “advisering op maat” die overal opduiken. Google biedt me intussen ook nog wat advertenties van eiwitsupplementen en  gewichtsconsulenten. Ik kan niet kiezen! Dokter, wat zal ik doen?

Intussen wordt de verlegen diëtist op het spreekuur geconfronteerd met nieuwe klanten, die dapper hebben doorgegoogled en uiteindelijk bij haar terecht zijn gekomen. Ze weet niet veel van ze. Eigenlijk niets. Het kost nog aardig wat tijd om de zorgvraag helder te krijgen, de gegevens te verzamelen en een plan te maken. Ze moet eigenlijk even de praktijkondersteuner bellen. Of de huisarts zelf. Dokter, mag ik even?

De vrijbrief is geen brief naar vrijheid. Het is ook geen brief die zal leiden tot hordes nieuwe klanten. Het is een brief die zal leiden tot meer gezonde concurrentie tussen diëtisten. Wie nu klanten wil, moet echt opvallen. Zorgen dat je zichtbaar bent, zorgen dat je met kop en schouders boven collega’s uitsteekt. Het is ook een brief die meer dan ooit een beroep doet op het eigen initiatief van de diëtist. Op zoek gaan naar informatie, overleggen met andere beroepsgroepen, contact opnemen met verwijzers die strikt genomen geen verwijzers meer zijn.

De vrijbrief biedt veel kansen en mogelijkheden en dat is heel goed. Maar verlegen diëtisten? Die komen er niet verder mee!


Jolanda, 20 januari 2011:
Als je een goede relatie met je verwijzers hebt, mag die verwijsbrief er gewoon nog bij. Met lekker veel informatie! Bij ons is de verwijzer geen lastige barriere, maar een collega! Ze sturen nu de mensen naar ons en zullen dat blijven doen. Dat hebben we ook alvast met ze besproken (tijdens de koffie, want we zitten bij ze in het gebouw). Zorg dat je zichtbaar bent, kwaliteit levert en veel overlegt en het gaat (bijna) vanzelf.
sylvia, 19 januari 2011:
het is nu nog belangrijker om af te stemmen op regionaal niveau met collega diëtisten om je kwaliteiten te waarborgen zodat de cliënt de beste zorg krijgt. verdeling naar specialisatie bijvoorbeeld. Profileren blijft belangrijk, DTD is vooral het serieus nemen van je vak!
Sigrid, 18 januari 2011:
DTD is idd geen vrijbrief en het zal zeker zo zijn dat het nog belangrijker wordt dat diëtisten goed vindbaar moeten zijn.
Vlgs mij is meer gebruik van social media (ook door de diëtisten) de toekomst!

Voeg reactie toe

*

* - verplicht veld

*
*
*