Verzwijgen, dat gezin?

---

Heet je Wouter Bos en verlaat je de landelijke politiek om je meer aan het gezin te wijden? Dan oogst je niets dan lof en lauweren. Ben je diëtist en schrijf je in je dagboek over je kindjes en je huishouden? Dan oogst je boze ingezonden brieven aan de redactie van Nieuws voor diëtisten.
Diëtisten moeten niet praten over hun parttime banen, de kinderopvang en het huishouden. Het is de dood voor ons imago, het is volstrekt niet professioneel. Het laat zien dat we ons vak niet serieus nemen, dat we er het maar een beetje bij doen, vinden de briefschrijvers.
Er is hier natuurlijk sprake van een dubbele moraal. Voor mannen is het stoer om minder te gaan werken, voor vrouwen is het zwak als ze kiezen voor een parttime baan. Maar… moeten we inderdaad niet aan ons imago denken? Van oudsher (en nog steeds) is diëtist immers een vrouwenberoep, en dan ook nog een beroep waaraan een lichte spruitjesgeur hangt. Worden we wel serieus genomen als we zo open en bloot genieten van onze parttime banen? Is het voor diëtisten slim om te reppen over hun kinderen, kunnen we ze niet beter gewoon verzwijgen in onze zakelijke contacten? Is het sowieso niet tijd voor wat meer emancipatie van onze beroepsgroep?
Wat is wijsheid, ik weet het niet. Bij mij loopt werk en gezin continu in elkaar over, ik heb geen vaste werktijden, werk gerust ook ’s avonds en ’s nachts. Ik denk dat al mijn opdrachtgevers weten dat ik 3 kinderen heb. Toch is het nauwelijks onderwerp van gesprek. Als ik werk, dan ben ik aan het werk. Dan schuif ik die kinderen achter het behang (graag soms!) en ben ik louter de tekstschrijver, journalist of auteur. Ik heb ambities en doelen in mijn werk en kan behoorlijk fanatiek zijn.
Misschien is dat wel het toverwoord. Een gezonde dosis fanatisme. Niet alleen maar denken dat je werktijden zo prettig combineert met het gezin. Maar juist fanatiek te keer gaan tijdens die werktijden. Wie weet oogsten diëtisten dan ook wat meer lof en lauweren.

---

---