Column

15 september 2011
Door: Karine Hoenderdos

Kritisch hufterig proefkonijn

Het is natuurlijk zielig voor de hufterige vleeseters onder ons, wier bestaan eindelijk wetenschappelijk was aangetoond. Maar toch is de affaire rond de wetenschappers Stapel, Vonk en Zeelenberg wel erg leerzaam. Het laat zien dat je – hoe heilig je de evidence based wetenschap misschien ook vindt – toch altijd met beide benen op de grond moet blijven. En dat je wezenlijke lichaamsdelen als je onderbuik, je fingerspitzen, je water, je fijne neus en je voelsprieten ook nooit moet uitschakelen. Als je denkt “dit onderzoek is te mooi om waar te zijn”, dan is dat hoogstwaarschijnlijk ook zo. En als je denkt “kan ik die afzender wel echt vertrouwen?”, dan heb je waarschijnlijk ook reden tot enige achterdocht.

Bij diëtisten zit het wel goed met de onderbuik. Sinds deze website is vernieuwd, kunnen lezers ook direct reageren op nieuws, columns en recensies. Dat werkt: er komen steeds meer reacties. Diëtisten blijken lezers die niet alles als zoete koek slikken. Nieuws wordt kritisch beoordeeld of men wil het naadje van de kous weten. En zo hoort het ook.

Maar hoe zit het nu, met die hufterige vleeseters? Misschien moet ik het gewoon eens uitproberen in de praktijk. Sterker nog, ik doe het al. Ik eet al een tijd meer vlees (en vis) dan anders, omdat ik bezig ben met een nieuw boek over Oerdis. Ik eet dus als een oervrouw en mijn onderbuik vindt dat tot nu toe prima.

Is dat wetenschappelijk, dingen op jezelf uitproberen? Ik vind van wel, al moeten we onze eigen n = 1 ervaringen puur ter inspiratie gebruiken en niet als wetenschappelijke waarheid. Gek genoeg had ik al jaren nooit meer een dieet in de praktijk uitgeprobeerd. Ja, tijdens mijn diëtistenopleiding, toen ik een streng natriumbeperkt en eiwitbeperkt dieet moest volgen. Dat was zo gruwelijk, dat ik voor jaren genezen was. Nee, dan Oerdis. Dat is lekker eten!

Ik zou het trouwens erg leuk vinden als meer diëtisten dit eens gingen uitproberen. Wie van jullie kan ik verleiden om 2 weken lang een kritisch proefkonijn te zijn? Collega Ria Penders en ik geven je graag instructies en begeleiding en natuurlijk gebruik ik graag je tips en ervaringen voor mijn boek.

Twee weken lang eten als een oervrouw of –man. Worden we een hufter, of juist een proefkonijn met vlinders in de onderbuik? Wordt vervolgd.

Mee doen aan dit experiment? Mail naar karine@scriptum-site.nl

nieuwslijst

karine, 20 september 2011:

@liesbeth en @mirte: helemaal mee eens. N = 1 kan niet de basis zijn voor je adviezen, maar wel een aanleiding tot verder onderzoek of ter inspiratie. Overigens al 10 profkonijnen! Nog meer liefhebbers?

@mirte: het is niet alleen maar vlees hoor wat de klok slaat in Oerdis, integendeel. Ook veeeel groenten, fruit, noten.

Liesbeth, 20 september 2011:

Een persoonlijke ervaring (n=1) leert je heel veel. Als het gaat om jezelf is je observatie en intuitie veelzeggend. Deze ervaringen mogen echter niet de bron zijn van adviezen aan anderen. wat het je leert als professional:Test het persoonlijk uit en ervaar de persoonlijke uitwerking. En jouw experimenten kunnen anderen op gedachten brengen, dat is prima

Mirte, 20 september 2011:

Een case study kan inderdaad veelzeggend zijn en aanwijzing geven tot nader onderzoek. Maar wie juist dat naadje van die kous wil weten moet toch echt onderzoek doen onder meer mensen. Als je wil weten of een bepaald dieet werkt heeft het geen zin om dit op 1 persoon uit te testen en te zeggen dat het werkt. En zelfs als het bij 1000 mensen werkt is het
belangrijk om hier tegenover ook een controlegroep te volgen, om andere factoren uit te sluiten. De paar rotte appels die hun onderzoek proberen te saboteren representeren natuurlijk maar een heel klein deel van de hele beroepsgroep wetenschappers (niet meteen al het onderzoek deugt niet, heb wat vertrouwen...).

Dan nog iets, waarom wordt er bij een oerdieet altijd meteen gedacht aan veel vlees? Waar blijft de kant van de verzamelaar, in de vergelijking met de tijd van de jagers-verzamelaars? Juist plantaardige voeding vormde een belangrijke basis en hoogst waarschijnlijk at de mens 'in den beginne' nog helemaal geen vlees, zoals ook de apen dat nu niet doen. Een slap excuus voor de zinloze afslachting van dieren, zo zou ik het willen omschrijven. Niet zozeer de onderbuik als wel het geweten zou zich niet prima moeten voelen bij het eten van vlees, laat staan het eten van méér vlees.

sabine @ thefruitpursuit.com, 20 september 2011:

Ben het eens met Gert, persoonlijke ervaring en ervaringen van anderen hecht ik veel meer waarde aan dan aan 'wetenchappelijk onderzoek' (wat vaak 10 jaar later weer wordt onderuit geschopt met nieuw 'wetenschappelijk onderzoek' of, zoals in het geval van stapel en vonk, op fraude gebaseerd blijkt te zijn). Ook houd ik altijd in mijn achterhoofd, zowel met onderzoek als persoonlijke ervaring, ieder persoon is uniek. Wat voor de 1 werkt, hoeft niet voor een ander ook te werken. Dat maakt voeding zo complex en tegelijkertijd zo mooi.

Gert, 15 september 2011:

Onderschat n=1 niet. Is ECHTE waarneming. Kun je niet zeggen van de gemiddelde mens als vertegenwoordiger van een grote groep in een clinical trial. Voorbeeld: gemiddelde van groep mannen en vrouwen geeft een mens met 1 borst en 1 bal.

Karine, 15 september 2011:

@Helene: ja koop dat boek maar :). Alleen: Oerdis is geen afslankdieet... (in principe).

Helene, 15 september 2011:

Oerdis? alles waarvan ik (50+) uberhaupt nog afval probeer ik gemotiveerd uit: dus kom maar op! ben helaas geen dietiste, dat is dan weer jammer... toch maar je boek kopen?